Wspinanie dzieje się przede wszystkim w głowie. W tej sekcji wchodzimy głębiej w psychologię wspinania i lęk przed odpadnięciem. Bez lukrowania piszę o swoich porażkach, blokadach i o tym, jak budować pewność siebie na prowadzeniu. To szczera rozmowa o tym, że strach jest częścią przygody, a umiejętność radzenia sobie z nim jest równie ważna jak mocna krawądka.
Sukcesy zawsze świetnie się sprzedają: dobrze się o nich pisze, ładnie wyglądają na zdjęciach i zawsze da się dorobić do nich jakąś wzruszającą historię. Trochę potu, trochę dramatu, jakaś łza w oku, ale koniec końców wszystko dobrze się kończy. No i super. Tyle że prawdziwe życie (a już szczególnie życie wspinacza) wcale tak nie wygląda. O porażkach, błędach,
Jesień to dla wielu Ludzi Gór czas rozliczeń. Powoli musimy zakończyć letni sezon wspinania skalnego, podsumować nasze dokonania, nauki i porażki. To czas zmiennej pogody, wilgotnej mgły, zasypiania przyrody, czas planowania treningu i nowego sezonu, ale też i czas wspomnień. Jesień zawsze nastraja mnie trochę nostalgicznie. Jesień kojarzy mi się z umieraniem. Śmierć
Od dziecka uznawałam ponad wszystko doświadczenie jako nadrzędną formę uczenia się. Wszystko czego się nauczyłam musiałam poprzeć własnymi doświadczeniami. Rzadko kiedy czerpałam z rad innych. Nawet jeżeli podświadomie wiedziałam, że dane doświadczenie doprowadzi mnie do złego wyniku, problemu, błędu życiowego. I tak zostało do dzisiaj – wolę naukę przez doświadczenie. Jedyna różnica jest
Czasami podczas wspinania odczuwam strach. Tak zwyczajnie, po ludzku boję się, ale mimo tego jednak idę się wspinać. Ciągle ciągnie mnie pod skały, do tej Wysokiej Świątyni Horroru. I wiem, że nogi będą mi się dzisiaj trzęsły, palce zbyt kurczowo chwytały dziurek, a mózg w panice pozapala za chwilę wszystkie czerwone lampki. I będzie krzyczał „UCIEKAJ!” Zamiast ucieczki
