Kiedy pierwszy raz pomyślałam o „robieniu projektu” miałam przed oczami sceny z filmów o Adamie Ondrze: krzyki, dramatyczne loty i lata spędzone pod jedną skałą. Wydawało mi się, że to zabawa zarezerwowana dla elity, a ja powinnam się cieszyć, jeśli w ogóle uda mi się wpiąć linę do stanowiska bez bloku. Nic bardziej mylnego. Praca nad trudniejszą drogą to nie kwestia cyfry, ale podejścia;
Zawsze sobie wyobrażałam, że powrót do formy sportowej po porodzie, to nie jest nic trudnego ani szczególnie wymagającego. W końcu ma się do dyspozycji 12 miesięcy urlopu macierzyńskiego, podczas którego się nie pracuje. Czyli w sumie luzik: to w końcu sporo czasu, żeby zrobić formę. Gdy tak myślałam to, nie wzięłam pod uwagę jednego czynnika – dziecka. O, ja naiwna! Jak się okazało, gdy pojawia
Ten wpis na blogu to moja pierwsza recenzja dla produktu komercyjnego. Artykuł ten nie jest sponsorowany i nie czerpię z jego napisania żadnych profitów. Zdecydowałam się na napisanie tego wpisu z dwóch powodów. Pierwszy powód to fakt, że opisywany tutaj kurs online sporo mi pomógł i chciałabym się tutaj podzielić z innymi swoimi spostrzeżeniami. Drugi powód to fakt, że bardzo
Od dziecka uznawałam ponad wszystko doświadczenie jako nadrzędną formę uczenia się. Wszystko czego się nauczyłam musiałam poprzeć własnymi doświadczeniami. Rzadko kiedy czerpałam z rad innych. Nawet jeżeli podświadomie wiedziałam, że dane doświadczenie doprowadzi mnie do złego wyniku, problemu, błędu życiowego. I tak zostało do dzisiaj – wolę naukę przez doświadczenie. Jedyna różnica jest
Ostrzeżenie: niniejszy poradnik skierowany jest do niskich osób. Jest to subiektywne zestawienie przemyśleń obdarzone dużą ilością sarkazmu i ironii. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń nie jest zamierzone, ale możliwe. Jako dosyć niska kobitka (157 cm wzrostu) od kilku lat jestem poważnie obrażona na całe to wspinanie. Ciągle to samo: chwyt jest za daleko, nie sięgam, muszę stawać
Czasami podczas wspinania odczuwam strach. Tak zwyczajnie, po ludzku boję się, ale mimo tego jednak idę się wspinać. Ciągle ciągnie mnie pod skały, do tej Wysokiej Świątyni Horroru. I wiem, że nogi będą mi się dzisiaj trzęsły, palce zbyt kurczowo chwytały dziurek, a mózg w panice pozapala za chwilę wszystkie czerwone lampki. I będzie krzyczał „UCIEKAJ!” Zamiast ucieczki
