Sukcesy zawsze świetnie się sprzedają: dobrze się o nich pisze, ładnie wyglądają na zdjęciach i zawsze da się dorobić do nich jakąś wzruszającą historię. Trochę potu, trochę dramatu, jakaś łza w oku, ale koniec końców wszystko dobrze się kończy. No i super. Tyle że prawdziwe życie (a już szczególnie życie wspinacza) wcale tak nie wygląda. O porażkach, błędach,
Wspinanie to sport, w którym margines błędu bywa niezwykle cienki, a konsekwencje pomyłek mogą być nieodwracalne. Od kilku lat mamy wzmożony ruch wspinaczkowy w skałach związany z popularyzacją wspinania (możesz o tym poczytać w tym wpisie❓Quo Vadis, Wspinaczu? Popularyzacja wspinania: co zyskujemy, a co tracimy?). Przez to mamy coraz więcej dostępnych kursów, certyfikatów i technologicznie zaawansowanego sprzętu. Niestety statystyki wypadków
Jesień to dla wielu Ludzi Gór czas rozliczeń. Powoli musimy zakończyć letni sezon wspinania skalnego, podsumować nasze dokonania, nauki i porażki. To czas zmiennej pogody, wilgotnej mgły, zasypiania przyrody, czas planowania treningu i nowego sezonu, ale też i czas wspomnień. Jesień zawsze nastraja mnie trochę nostalgicznie. Jesień kojarzy mi się z umieraniem. Śmierć
Od dziecka uznawałam ponad wszystko doświadczenie jako nadrzędną formę uczenia się. Wszystko czego się nauczyłam musiałam poprzeć własnymi doświadczeniami. Rzadko kiedy czerpałam z rad innych. Nawet jeżeli podświadomie wiedziałam, że dane doświadczenie doprowadzi mnie do złego wyniku, problemu, błędu życiowego. I tak zostało do dzisiaj – wolę naukę przez doświadczenie. Jedyna różnica jest
Każdy z nas ma swoje wspinaczkowe cele. Jednym z celów wspinaczkowych może być droga o określonej trudności, swoisty projekt, który stanowi duże wyzwanie. I z tego projektu pomimo wielu udanych i mniej udanych prób często spadasz. I zadajesz sobie pytanie: dlaczego spadasz? Czy może zbyt mocno pompują przedramiona nie-fajne chwyty? Boisz się wyjść nad wpinkę? A może
Czasami podczas wspinania odczuwam strach. Tak zwyczajnie, po ludzku boję się, ale mimo tego jednak idę się wspinać. Ciągle ciągnie mnie pod skały, do tej Wysokiej Świątyni Horroru. I wiem, że nogi będą mi się dzisiaj trzęsły, palce zbyt kurczowo chwytały dziurek, a mózg w panice pozapala za chwilę wszystkie czerwone lampki. I będzie krzyczał „UCIEKAJ!” Zamiast ucieczki
