Kiedy pierwszy raz pomyślałam o „robieniu projektu” miałam przed oczami sceny z filmów o Adamie Ondrze: krzyki, dramatyczne loty i lata spędzone pod jedną skałą. Wydawało mi się, że to zabawa zarezerwowana dla elity, a ja powinnam się cieszyć, jeśli w ogóle uda mi się wpiąć linę do stanowiska bez bloku. Nic bardziej mylnego. Praca nad trudniejszą drogą to nie kwestia cyfry, ale podejścia;
Pamiętam mój pierwszy raz na ściance jak przez mgłę. Stałam w szatni Gato w Toruniu, ściskając wypożyczone buty i zastanawiając się, czy przypadkiem nie popełniam życiowego błędu. Dookoła krzątali się ludzie, którzy najwyraźniej doskonale wiedzieli, co robią – wciskali stopy w te dziwne buty wspinaczkowe, zakładali uprzęże, rozmawiali o jakichś „betach” i „projektach”. A ja? Ja nie miałam pojęcia, od czego zacząć. Dzisiaj,
Kiedy w 2010 roku po raz pierwszy związałam się liną, wspinanie było dla mnie ucieczką w świat ciszy, skupienia i pewnej elitarności. W tych czasach wiedza była towarem deficytowym, zdobywanym na kursach lub przekazywanym z ust do ust przez starszych kolegów z Klubu Wysokogórskiego. Dziś, patrząc na kolejki pod drogami na Jurze, czy tłumy w nowo otwartej boulderowni, widzę zupełnie
Sukcesy zawsze świetnie się sprzedają: dobrze się o nich pisze, ładnie wyglądają na zdjęciach i zawsze da się dorobić do nich jakąś wzruszającą historię. Trochę potu, trochę dramatu, jakaś łza w oku, ale koniec końców wszystko dobrze się kończy. No i super. Tyle że prawdziwe życie (a już szczególnie życie wspinacza) wcale tak nie wygląda. O porażkach, błędach,
W sumie ten wpis powinnam była przygotować na początku roku i ładnie się wszystkim pochwalić, że „oto mój wspaniały plan postanowień na Nowy Rok”. Tak by było w idealnym świecie, ale moim zdaniem życie nie dzieli się na Stary i Nowy Rok. Przecież zawsze można coś zacząć lub zakończyć później niż sugeruje to kalendarz. Od dłuższego czasu staram się podążać
Wspinanie z niemowlakiem na pokładzie to szereg wyzwań zupełnie obcych dla tych, co nigdy nie wspinali się z dziećmi. Tak małe dziecko wymaga sporo opieki i niezłego „zaplecza sprzętowego”, które ma mu zapewnić pewien komfort pobytu na świeżym powietrzu. Nie wchodząc w szczegóły, pokrótce można powiedzieć, że ilość „bambetli” do zabrania pod skałę znacznie wzrasta. Nasze pierwsze wspinanie w towarzystwie malucha „zaliczyliśmy”,
Wspinanie w ciąży to temat bardzo kontrowersyjny. W moim wpisie nie zamierzam nikogo do tego zachęcać, bo każda z nas będąc w szczególnym stanie, jakim jest ciąża, sama podejmuje odpowiednie dla siebie i swojej sytuacji zdrowotnej decyzje. Wpis ten jest po prostu moją historią, którą postanowiłam się podzielić z czytelnikami bloga. Jest to po prostu moja historia, moje odczucia
Wspinanie i inne aktywności górskie stają się coraz bardziej popularnymi formami spędzania wolnego czasu. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest kilka: pandemia spopularyzowała spędzanie czasu n a wolnym powietrzu (bo np. galerie handlowe, sklepy i restuaracje były zamknięte, więc ludzie zaczęli na potęgę szukać „rozrywki” w outdoorze; no i wyjazdy zagraniczne były raczej niedostępne przez jakiś czas) góry
Buty wspinaczkowe śmierdzą. Ten niewygodny i niepopularny fakt znany jest wszystkim wspinającym się. śmierdzące buty wspinaczkowe to niezaprzeczalnie część kultury i tradycji wspinaczkowej. Im dłużej używasz swoje buty tym bardziej dopasowują się one do Twojej stopy. I tym bardziej zaczynają śmierdzieć. Dlaczego tak się dzieje i czy możemy coś z tym zrobić ? Przyczyny problemu śmierdzących
Jeżeli wspinanie strasznie Ci się podoba – i zamierzasz się teraz wspinać, sprawić, by wspinanie było Twoim hobby lub jeżeli spróbowałeś/aś wspinania np. byłeś na ściance 1-2 razy, a może nawet byłeś ze znajomymi na wspinaniu w skałach, to ten krótki zestaw porad jest dla Ciebie. Możesz z tych porad skorzystać lub nie. Wybór oczywiście należy
