Pierwsze wiosenne promienie słońca na jurajskim wapieniu smakują najlepiej, ale potrafią być zdradliwe, jeśli wybierzesz rejon, który wciąż trzyma zimową wilgoć i chłód. Po piętnastu latach w skałach nauczyłam się, że kluczem do udanego otwarcia sezonu nie jest wcale rekordowa siła w palcach, ale umiejętność czytania dróg skalnych, dobra technika wspinaczkowa i uważna praca nóg na naszych jurajskich
Kiedy pierwszy raz pomyślałam o „robieniu projektu” miałam przed oczami sceny z filmów o Adamie Ondrze: krzyki, dramatyczne loty i lata spędzone pod jedną skałą. Wydawało mi się, że to zabawa zarezerwowana dla elity, a ja powinnam się cieszyć, jeśli w ogóle uda mi się wpiąć linę do stanowiska bez bloku. Nic bardziej mylnego. Praca nad trudniejszą drogą to nie kwestia cyfry, ale podejścia;
Wyobraź sobie, że zamykasz oczy i myślisz: wspinaczka skalna w Hiszpanii. Co widzisz? Zapewne wielkie, pomarańczowe przewieszenia, nacieki wielkości człowieka i chwyty tak duże, że można na nich zawiesić plecak. A teraz otwórz oczy, stań pod ścianą w Salem i spróbuj znaleźć chociaż jeden pewny stopień pod nogą. Brzmi znajomo? Jeśli Twoje wspinaczkowe serce bije rytmem Jury, w Salem poczujesz
Pamiętam swoje pierwsze buty wspinaczkowe. Kupiłam je w pośpiechu, tuż przed wyjazdem w skały, kierując się głównie ceną i opinią sprzedawcy. Efekt? Po dwóch godzinach wspinania bolały mnie stopy tak bardzo, że musiałam je zdejmować po każdej drodze. A najgorsze było to, że nawet nie wiedziałam, czy to normalne, czy po prostu źle dobrałam rozmiar. Dziś, po piętnastu latach wspinania, wiem, że wybór pierwszych
Znacie to uczucie, kiedy po długim czasie „pod górkę” w końcu wychodzicie na prostą, łapiecie wiatr w żagle, a potem… nagle słyszycie ten charakterystyczny, nieprzyjemny dźwięk pękającej struny? Nie w gitarze. W Waszym własnym ciele. Ten rok nie należał do moich ulubionych. Był trudny, wyboisty i pełen wyzwań, które z wspinaniem nie miały nic wspólnego. Kiedy miesiąc temu wróciłam do regularnych, spokojnych
Mówią, że najpiękniejsza dolinka na świecie to Dolina Kobylańska. Dla wielu wspinaczy to wręcz miejsce kultowe – tu zaczynali najlepsi, tu przeżywali swoje pierwsze sukcesy i porażki, tu rodziła się ich miłość do wspinania na Jurze lub do wspinania w ogóle. Nic więc dziwnego, że to miejsce ma dla środowiska wspinaczkowego status niemal święty. A jednak – mimo że wszyscy ją kochają, ja długo nie potrafiłam.
Sukcesy zawsze świetnie się sprzedają: dobrze się o nich pisze, ładnie wyglądają na zdjęciach i zawsze da się dorobić do nich jakąś wzruszającą historię. Trochę potu, trochę dramatu, jakaś łza w oku, ale koniec końców wszystko dobrze się kończy. No i super. Tyle że prawdziwe życie (a już szczególnie życie wspinacza) wcale tak nie wygląda. O porażkach, błędach,
Zawsze sobie wyobrażałam, że powrót do formy sportowej po porodzie, to nie jest nic trudnego ani szczególnie wymagającego. W końcu ma się do dyspozycji 12 miesięcy urlopu macierzyńskiego, podczas którego się nie pracuje. Czyli w sumie luzik: to w końcu sporo czasu, żeby zrobić formę. Gdy tak myślałam to, nie wzięłam pod uwagę jednego czynnika – dziecka. O, ja naiwna! Jak się okazało, gdy pojawia
Wspinanie z niemowlakiem na pokładzie to szereg wyzwań zupełnie obcych dla tych, co nigdy nie wspinali się z dziećmi. Tak małe dziecko wymaga sporo opieki i niezłego „zaplecza sprzętowego”, które ma mu zapewnić pewien komfort pobytu na świeżym powietrzu. Nie wchodząc w szczegóły, pokrótce można powiedzieć, że ilość „bambetli” do zabrania pod skałę znacznie wzrasta. Nasze pierwsze wspinanie w towarzystwie malucha „zaliczyliśmy”,
Wspinanie w ciąży to temat bardzo kontrowersyjny. W moim wpisie nie zamierzam nikogo do tego zachęcać, bo każda z nas będąc w szczególnym stanie, jakim jest ciąża, sama podejmuje odpowiednie dla siebie i swojej sytuacji zdrowotnej decyzje. Wpis ten jest po prostu moją historią, którą postanowiłam się podzielić z czytelnikami bloga. Jest to po prostu moja historia, moje odczucia
